บทที่ 3 ข้อตกลงลับ
ตอนที่ 3. ข้อตกลงลับ
ประตูห้องคุณย่าปิดลงเบื้องหลัง ทันทีที่ออกมาจากห้อง องศาก็ปล่อยมือจากข้อมือของแพรวพรรณ ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเย็นชา แพรวพรรณขยับข้อมือเล็กน้อยจากแรงบีบเมื่อครู่
“คุณมีอะไรจะพูดกับฉันคะ?”
องศามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ
“ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอวางแผนอะไรไว้”
“วางแผน?”
“ใช่” เขาก้าวเข้ามาใกล้ “หรือจริง ๆ แล้วเธอดีใจที่คุณย่าทำพินัยกรรมแบบนี้?”
แพรวพรรณขมวดคิ้ว “ฉันไม่เข้าใจ”
“อย่าทำเป็นไร้เดียงสา” น้ำเสียงขององศาเย็นลง
“ตั้งแต่แรกเธอก็อยู่บ้านฉัน กินข้าวบ้านฉัน ใช้ทุกอย่างของครอบครัวฉัน แล้วตอนนี้ยังจะได้ทั้งบ้าน ทั้งทรัพย์สิน แถมยังจะได้แต่งงานกับฉันอีก”
แพรวพรรณนิ่งฟัง “คุณกำลังจะพูดอะไรกันแน่คะ?”
องศาจ้องเธอ “กาฝากอย่างเธอ อย่าหวังว่าจะฮุบสมบัติของครอบครัวฉัน”
คำพูดนั้นแทงเข้ากลางใจอย่างจัง แพรวพรรณเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาตรง ๆ
“ถ้าที่นี่ไม่มีคุณย่า...” เธอสูดหายใจเข้าช้า ๆ
“ฉันก็ไม่อยู่เหมือนกันค่ะ” องศาชะงักไปเล็กน้อย
“ฉันไม่เคยขอให้คุณย่ายกบ้านให้ ไม่เคยขอให้คุณย่าทำพินัยกรรม และไม่เคยขอให้คุณย่าบังคับฉันแต่งงานกับคุณ”
“แต่เธอก็ไม่ปฏิเสธ”
“เพราะฉันไม่อยากทำให้คุณย่าเสียใจ” น้ำเสียงของแพรวพรรณเริ่มสั่น แต่เธอยังคงพยายามสบตาเขา
“ถ้าคุณคิดว่าฉันอยากได้สมบัติของคุณมากขนาดนั้น คุณก็คิดผิดแล้วค่ะ”
องศานิ่งมองเธอก่อนจะตอบออกมาอย่างเย็นชา
“ได้”
แพรวพรรณขมวดคิ้ว “อะไรคะ?”
“งั้นแต่งก็แต่ง”
หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบแต่ประโยคต่อมาของเขากลับทำให้ความรู้สึกนั้นหายไปในทันที
“แต่อย่าฝันว่าจะได้ความรักจากฉัน”
องศามองเธอด้วยแววตาที่ไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย
“เพราะตลอดชีวิตของฉัน สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกกับคนอย่างเธอ...” เขาหยุดไปชั่วครู่ก่อนพูดออกมาชัดเจน
“คือความเกลียดชัง”
แพรวพรรณนิ่งอึ้ง เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้ถึงเธอจะรู้ว่าองศาไม่ชอบเธอ ถึงเธอจะรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยมองเธอเป็นคนในครอบครัวแต่การได้ยินคำว่า เกลียด จากปากของเขา...กลับเจ็บกว่าที่คิด แพรวพรรณก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอกลับนิ่งกว่าเดิม
“ค่ะ”
องศาเลิกคิ้ว
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ”
“ฉันก็ไม่ได้คิดจะแต่งงานกับคุณเหมือนกัน” เธอพูดช้า ๆ ชัดทุกคำ
“เอาเป็นว่า...วันไหนที่ไม่มีคุณย่า ฉันจะหย่ากับคุณทันที”
องศายังคงมองเธอ
“รวมไปถึงทรัพย์สินต่าง ๆ ที่เป็นชื่อของฉัน ฉันจะคืนให้คุณทุกอย่าง”
“ดี” คำตอบขององศาดังขึ้นทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด
เขาพยักหน้าเล็กน้อย “ตกลงตามนั้น”
ชายหนุ่มหันหลังไป แต่ยังไม่เดินออกไป
“ส่วนตำแหน่งเลขา” เขาหันกลับมา
“จากนี้เธอรับเงินเดือนตามนั้น”
แพรวพรรณมองเขา “คุณหมายความว่า...”
“ทำงานก็รับเงินเดือน”
น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชา “ห้ามขูดเลือดกับคุณย่าฉันอีก”
แพรวพรรณชะงัก องศาพูดต่อ
“อย่างน้อยทำงานมีเงินเดือน ถึงเวลาที่เธอจากไป เธอจะได้ไม่ต้องออกไปแต่ตัว”
ความหมายของประโยคนั้นชัดเจนจนแพรวพรรณเจ็บลึกลงไปอีก เขายังคงคิดว่าเธออยู่ที่นี่เพราะต้องการเงินยังคงคิดว่าเธอเป็นกาฝาก
ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา...เธอไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาเลย แพรวพรรณกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนตอบเสียงเรียบ
“ค่ะ ตามนั้น” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
“แต่อย่างหนึ่งที่ฉันอยากให้คุณรู้ไว้”
องศามองเธอ “ฉันไม่ใช่เด็กขี้แยในวันนั้นแล้ว”
แววตาของหญิงสาวเปลี่ยนไป “และฉันก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณ” เธอเว้นจังหวะ ก่อนพูดประโยคสุดท้าย
“คุณเกลียดฉันยังไง ฉันก็เกลียดคุณไม่ต่างกันค่ะ”
ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสององศาจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแค่นหัวเราะเบา ๆ
“ดี” เขาก้าวผ่านเธอไป แต่ก่อนจะเปิดประตูห้องคุณย่า เขาหยุดและหันกลับมา
“อย่ากลืนน้ำลายตัวเองล่ะ”
ดวงตาคมมองเธอนิ่ง “เพราะมันน่าขยะแขยง”
พูดจบ องศาก็เปิดประตูแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทันที
ประตูปิดลงตรงหน้าแพรวพรรณหญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดกำลัง
แต่สุดท้าย...หยดน้ำใสก็ไหลลงมาตามแก้ม แพรวพรรณรีบยกมือขึ้นปาดมันออกอย่างรวดเร็ว
“ห้ามร้อง...” เธอกระซิบกับตัวเอง
“แพรว...ห้ามร้อง” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้งพยายามสงบจิตใจ เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้เวลาถูกเขาพูดทำร้ายจิตใจอีกแล้วหลายปีที่ผ่านมาเธอผ่านอะไรมาไม่น้อย
และครั้งนี้...เธอจะไม่ยอมให้น้ำตาของตัวเองทำให้เขาคิดว่าเธออ่อนแออีก แพรวพรรณยืนอยู่หน้าประตูอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดใบหน้าให้เรียบร้อย
จากนั้นจึงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเปิดประตูเดินกลับเข้าไป ภายในห้อง องศากำลังยืนอยู่ข้างเตียงคุณย่ามองหลานชายสลับกับแพรวพรรณ
“คุยกันแล้วเหรอ?”
องศาหันไปมองหญิงชรา “ตกลงครับคุณย่า”
แพรวพรรณเดินเข้ามายืนข้างเตียง องศาเหลือบมองเธอ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“พวกเราสองคนเข้าใจแล้ว”
คุณย่ามองหน้าทั้งสองคน “แน่ใจนะ?”
“ครับ” องศาตอบทันที
ส่วนแพรวพรรณเพียงพยักหน้า “ค่ะ”
คุณย่ามองทั้งสองคนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ แต่ไม่มีใครรู้ว่า...ภายใต้รอยยิ้มของหญิงชราคนนั้นซ่อนความกังวลบางอย่างเอาไว้
เพราะพินัยกรรมฉบับนี้...ไม่ใช่เพียงการบังคับให้หลานชายกับหญิงสาวสองคนที่ไม่ลงรอยกันต้องแต่งงานแต่มันคือแผนการบางอย่างที่คุณย่าเตรียมเอาไว้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
จากนี้จะเป็นฉากการไปทำงานด้วยกัน พระเอกจะแกล้งนางเอกตลอด แต่สุดท้ายก็หวั่นไหวเอง แต่นางเอกไม่รู้ตัวเพราะคิดว่าเขาทำเพราะเกลียด
และจะเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ทั้งในด้านดีและด้านลบ ทำให้นักอ่านอยากรู้ว่าทำไมพระเอกถึงเกลียดนางเอกขนาดนี้
มีการแต่งงานที่พระเอกประกาศต่อหน้านางเอกว่าแม้แต่หมาสักตัวก็ไม่ให้เข้ามาในงาน เพราะงานนี้จะไม่เชิญใครเลยจะรู้แค่คนในบ้านเท่านั้น แม้แต่ลุง ป้านาอาของฉัน ฉันก็จะไม่บอกใคร
และจะค่อย ๆ เล่าย้อนไปเมื่อเหตุการณ์เมื่อ 7 ปีก่อนตอนอุบัติเหตุพ่อแม่พระเอก และพ่อนางเอก
หากไม่เข้าใจตรงไหนถามได้นะคะ
